Lokah – Redefining Myth!

Years ago, I remember growing up reading story books that dealt with various types of supernatural beings. Among the different types, the one that found its way into the deepest and darkest of emotional chambers in my mind would have undoubtedly been the one about Yakshis, the closest western equivalent perhaps to Vampires!

The stories spoke about Yakshis owning the nights, especially in the routes through deserted places. They will then lure people with their beauty and sensuality, eventually taking in the prey and suck the blood out of them, leaving them dead. The entire plot was good enough to manipulate the scary emotions in young readers’ mind. So, it was, for most of my generation who grew up reading similar stories and fearing all sorts of supernatural beings.

All that was destined to change in August 2025. 

A movie got released in multiple Indian languages. The name was Lokah – Chapter 1, Chandra. It was obvious that the movie was meant to become a franchise if the first one became a hit. The movie started with the lead actor donning a superhero character, a woman who had supernatural powers and was portrayed in a fantastic action sequence.

A few minutes into the movie, the character’s origin was revealed. That was the biggest announcement in the history of myths in Malayalam literature. The character was none other than (warning: spoiler alert!) Kalliyankattu Neeli, the legendary Yakshi ever created in Malayalam. The movie then traversed through paths that were absolutely new for everyone who ever had an exposure to Yakshis through books in the past.

The latest Neeli, while she possessed similar traits of a blood thirsty Yakshi from the past, surprises the audience with softer emotions such as love and care. The movie even portrayed a small girl who was listening to her grandfather about Neeli, asking the question, if Neeli was a superhero? The whole plot was turned.

As the movie ended, from a scary supernatural being, Neeli now donned a positive persona. The one to be loved, instead of to be afraid of. The one that only took the revenge against the terrible human beings than good ones since Neeli had a soft corner towards good humans.

It is amazing how Dominic Arun and Santhy Balachandran, co-writers of this script were able to give a total makeover to a once super scary persona of Neeli as a Yakshi, to someone to be absolutely adored and loved.

I can’t help but imagine this. If a movie was able to bring such a mindset change to a myth that is centuries old, can the corporate world use this same technique for changing some of the deep-rooted beliefs and facilitate a mindset change if we truly need an organization culture change?

ഏട്ടത്തി പ്രാവ്

തൊണ്ണൂറുകളുടെ അവസാനം, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ 1997 ജനുവരി മാസം. ചങ്ങനാശ്ശേരി എന്ന പുരാതന നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തമായ കലാലയങ്ങളിൽ ഒന്നായ SB കോളേജിൽ പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന കാലം. പത്തു വർഷക്കാലത്തെ സ്കൂൾ ജീവിതത്തിനു ശേഷം കലാലയ ജീവിതം എന്ന സവിശേഷമായ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു പോന്നിരുന്ന നാളുകൾ. 

ഈ സമയത്താണ് മലയാള സിനിമയിൽ ഒരു മഹാത്ഭുതം സംഭവിക്കുന്നത്. അനിയത്തിപ്രാവ് എന്ന പേരിൽ ഒരു സിനിമ പുറത്തിറങ്ങി. തരളിതമായ വികാരങ്ങൾ ഏറ്റവും ഭംഗിയായി പ്രേക്ഷക മനസ്സിൽ ഉണർത്തിയ സിനിമയായിരുന്നു അത്. അതോടൊപ്പം ഇന്ന് കേരളം ഭയന്നു വിറക്കുന്ന ലഹരിയുടെ മറ്റൊരു രൂപവും അന്ന് കാണാൻ സാധിച്ചു. ഭയം എന്ന വികാരത്തിന് പകരം പ്രേമം എന്ന വികാരത്തിന് കേരളം അടിമപ്പെട്ടു. അക്കാലത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന ഒട്ടുമിക്ക യുവ മനസ്സുകളെയും ആൺ പെൺ വ്യത്യാസമില്ലാതെ, മാസ്മരികമായ സൗന്ദര്യത്തിലൂടെയും ചടുലമായ നൃത്തച്ചുവടുകൾ കൊണ്ടും വെള്ളിത്തിരയുടെ മാന്ത്രിക ലഹരിക്ക് അടിമപ്പെടുത്തിയ ഒരു യുവ നടൻ ജനിച്ചു. പേര് കുഞ്ചാക്കോ ബോബൻ അഥവാ മലയാളികളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ചാക്കോച്ചൻ. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ചെറുപ്പക്കാരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഇത്രയേറെ പ്രേമത്തിന്റെ വികാരങ്ങൾ മുളപ്പിച്ച ഒരു നടൻ ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരം മറ്റൊന്നാവില്ല.

ചങ്ങനാശ്ശേരിയിൽ ഏഡൻസ് എന്ന പേരിൽ എൻറെ അപ്പൻ ഒരു ഐസ്ക്രീം പാർലർ തുടങ്ങിയിട്ട് ഏകദേശം 5 വർഷമായിരുന്നു. അനിയത്തിപ്രാവിന് മുമ്പ് പ്രീഡിഗ്രി കാലഘട്ടത്തിൽ ചാക്കോച്ചൻ പഠിച്ചിരുന്നത് SB കോളേജിൽ തന്നെയായിരുന്നു. അന്ന് കൂടെ പഠിച്ച സുഹൃത്തുക്കളെ കാണാനായി ഒരു ദിവസം ചാക്കോച്ചൻ ഏഡൻസിലെത്തി. അനിയത്തിപ്രാവിന്റെ റിലീസിന് ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആയിരുന്നു അത്. കേരളം ചാക്കോച്ചനെ അറിഞ്ഞ് വരുന്നതേയുള്ളൂ. ചാക്കോച്ചൻ എത്തി, സുഹൃത്തുക്കളുമായി സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി.

അപ്പോഴാണ് കുറച്ചപ്പുറത്ത് മാറി ഒരു ടേബിളിൽ നാലഞ്ച് യുവ സുന്ദരികൾ ഇരിക്കുന്നത് ചാക്കോച്ചൻ കാണുന്നത്. അനിയത്തിപ്രാവിന്റെ ഷൂട്ടിംഗ് സമയത്ത് എടുത്ത ഫോട്ടോസ് അടങ്ങിയ രണ്ടുമൂന്ന് ആൽബങ്ങളുമായി ആ പെൺകുട്ടികളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെ ചെന്ന് അവർക്ക് ആൽബം കൊടുത്തുകൊണ്ട് എല്ലാവരെയും മയക്കുന്ന ആ ചിരിയും ചിരിച്ചു അവിടെ നിന്നു. കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കുട്ടി ആൽബം മറിച്ച് നോക്കി വിടർന്ന് മിഴികളോടുകൂടി ചാക്കോച്ചന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു:

'ഈ ഫോട്ടോയിലെ എല്ലാവരെയും ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ താനാരാ?'

ഇന്ന്, അനിയത്തിപ്രാവ് ഇറങ്ങി 28 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ചാക്കോച്ചൻ ഒരിക്കൽ കൂടി ആ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടുമുട്ടുകയാണെങ്കിൽ എന്തായിരിക്കും ആ കുട്ടിക്ക് പറയാനുണ്ടാവുക!

Luca, I ‘hate’ you!

Disclaimer: I never attempted a movie review before and hence you may find this weird. The only reason why I decided to follow and watch ‘Luca’, a Malayalam movie that got released on 28 June 2019 was that a friend was the co-writer. But that is perhaps the last reason for writing about this movie now. If the movie ‘Luca’ was a person, here are the seven reasons why I ‘hate’ Luca!

Luca, I hate you for being a celestial experience that made people write tonnes about you. Having introduced to you for a while, I couldn’t stop myself from reading those reviews that sadly made me judgemental about a few characters at least. I know deep down in my mind that I could appreciate some of the onscreen personalities better if I met you first before knowing bits and pieces about you.

I strongly urge anyone reading this who has not watched the movie yet, to stop reading this right now and all other reviews. Watch the movie first. It’ll be one of the best investments of your time!

Luca, I hate you for making me wait for 45 minutes from the beginning to bring a smile on my face. I blame my judgemental mind for that. Before even I knew that smile found its way to my face, the moment Niha decided to give Luca a hug for the first time. It probably was the most innocent moment in both their lives. A beautiful beginning of many such tender moments ahead.

Luca, I hate you for rekindling some of the most sensitive emotions that were lying deep down in my heart. Looking back, I now love those moments I got overwhelmed with the blanket of love with which you clothed me.

Luca, I hate you for walking ahead of time and applying the concept of FaceApp when you sketched her sweetheart’s picture for Kunjamma and showing her how he’ll look twenty years later! You could see the future and here is my earnest wish for the artist in you to be alive till the time a year comes when it does not rain for all twelve months!

Luca, I hate you for teaching people around you to talk in silence. How did they learn to speak through their eyes? How did you make their hearts reach out and embrace each other while sitting across a table with no words spoken? A crumbled piece of paper and a dead cat. Past buried and love is future!

Luca, I hate you for making history at the end. Has the world ever seen anything like this before? I doubt. It is probably my ignorance, but the very little I’ve seen and known, does not tell me that I’ve seen anything similar before. This Luca, is your sheer brilliance!

Finally, Luca, I hate you for one more reason. A reason that is not because of you I know. I hate you for reaching the cinemas in Kerala when I hardly had time to come to you. I hate you even more for reaching Dubai when I had left my sweetheart back home! This is the greatest regret I’ve Luca, that I couldn’t give you both our hearts. You now be content with just one.

But let me tell you what I’m going to do as soon as I reach home next week. I’m going to drag my love to meet you because I do not want her to lose the sheer bliss of experiencing you!

Lost in love! Long live Luca!